در فیلم “روز بعد از فردا” که در سال ۲۰۰۴ ساخته شد، گرم شدن جهانی منجر به فروپاشی یک جریان عظیم در اقیانوس اطلس شد، که موجب بلایای طبیعی فاجعه بار و انجماد در شمال امریکا و اروپا به مدت چند هفته گشت. محققان دریافته‌اند که این سناریو ممکن است آنقدر دور از ذهن نباشد.

با توجه به یک پژوهش جدید، گردش نصف النهاری اقیانوس اطلس (AMOC)، سیستمی در اعماق دریا که آب گرم را به گردش در می‌آورد و به تنظیم آب و هوای زمین کمک می‌کند، به مراتب کم ثبات‌تر از چیزی است که دانشمندان تصور می‌کردند. تحت فشار تغییرات آب و هوا مانند افزایش قابل توجه دی اکسید کربن(CO2) اتمسفر ، حتی ممکن است AMOC به طور کامل سقوط کند که در نتیجه نیمکره شمالی بسیار سردتر و منطقه استوایی اقیانوس اطلس مرطوب‌تر می‌گردد.

نویسندگان این پژوهش گفته اند که این سناریوی خاص تا صدها سال دیگر اتفاق نخواهد افتاد و یا شاید هم هیچ وقت اتفاق نیفتد. در حال حاضر مدل‌های کامپیوتری پیش بینی آب و هوای زمین نشان می‌دهند که AMOC نسبتا پایدار است. اما اگر AMOC ناپایدارشود، اختلال‌های مکرر  با عواقب وخیمی برای آب و هوای جهانی پیش خواهد آمد.

آب و هوا

کمربند حامل آب و هوا

AMOC مانند یک کمربند غول پیکر حامل آب و هوا عمل می‌کند. در اعماق اقیانوس اطلس، آب‌های سرد و  انبوه به سمت جنوب خط استوا حرکت می‌کنند. هم‌زمان، آب‌های نزدیک‌تر به سطح، گرما را (در قالب آب گرم با چگالی کمتر) از مناطق استوایی به سمت شمال حرکت می‌دهند که این گرما به اتمسفر منتقل شده و باعث گرم شدن هوا می‌شود. این تبادل گرما چیزی است که الگوهای آب و هوای جهانی را مشخص می‌کند.

اما اگر این مدل‌های آب و هوا در مورد ثبات فعلی AMOC در طول زمان اشتباه کنند، پیش بینی تغییرات آب و هوایی می‌تواند تغییر کند. این پژوهش یک پروژه بلند مدت بوده است که بررسی‌ها و تحقیقات مختلف طی چندین سال انجام گرفته تا نتایج قابل اطمینانی حاصل گردد.

این محقق گفته است که شبیه سازی تغییرات و فروپاشی AMOC در مدل‌های آب و هوایی و رسیدن به این نتیجه که AMOC به اندازه ای که فکر می‌شد پایدار نیست، عمل سختی بوده و با آزمایشات و تحقیقات بسیار بدست آمده است. اهمیت این مطالعه اشاره سیستماتیک به مدل‌های آب و هوای فعلی است که برای برنامه‌ریزی مناسب آب و هوا کاربرد دارد.

تغییرات لازم برای مدل‌سازی پژوهش

در این پژوهش، از یک مدل‌سازی آب و هوا AMOC استفاده شده است تا اثرات یک جریان ناپایدار مشاهده شود. در این مدل‌سازی تغییراتی اعمال شد تا نتایج دلخواه حاصل گردد و اثرات فروپاشی جریانات اقیانوس قابل مشاهده باشد. در این شبیه سازی مقدار CO2 اتمسفر، پس از ۲۰۰ سال دو برابر سال ۱۹۹۰ در نظر گرفته شد. در حدود ۳۰۰ سال پس از این شرایط، فروپاشی اتفاق افتاد.

هنگام فروپاشی AMOC در شبیه سازی، دمای سطح اقیانوس اطلس شمالی ۴٫۳ درجه فارنهایت (۲٫۴ درجه سانتیگراد) کاهش یافت و شمال غربی اروپا سرد‌تر شد. در همین حال، کمربند‌های بارانی گرمسیری که چرخه طوفان و باران را در اطراف زمین نزدیک به استوا به عهده دارند، به سمت جنوب حرکت کردند.

در این پژوهش با مدل‌سازی سناریو گرم شدن کره زمین، یافته‌ها نشان می‌دهد که آب و هوای ناپایدار اقیانوس “پیامدهای عظیمی” در تغییر آب و هوا در سطح منطقه ای و جهانی در پی خواهد داشت.

Source: livescience
محل تبلیغات شما